Danny
en de demonen
Geschreven door zijn moeder.
Sinds
mijn zoon Danny naar de middelbare school is gegaan, heeft
hij zich afgesloten voor ‘de onzichtbare wereld’,
totdat wij meededen met de cursus ‘mediumschap’
op La Vie Tara in Frankrijk.
Daarvoor was Danny een ontzettend gevoelig kind, dat heel
veel energieën oppikte. Met alle gevolgen van dien.
Zodra
Danny kon praten was hij een kind die tijdens het spelen
hardop hele verhalen hield.
Maar bijzondere dingen vielen me daarbij niet op.
Totdat hij op een gegeven moment mij vertelde dat hij stemmen
hoorde.
Ik had nog nooit van het fenomeen ‘stemmen horen’
gehoord. Dus vroeg ik Danny wat hij dan hoorde, hoe het
geluid was enzovoort.
De
stem leek op mij. Ik schrok en dacht “Misschien heb
ik te hard en te
nadrukkelijk hem terecht gewezen.” Want hij heeft
er (nog) moeite mee als ik boos op hem ben.
Maar hij bleef er over doorgaan.
En op een gegeven moment zag ik de aankondiging van een
VPRO-programma over jongeren, waarin het onderwerp ‘stemmen
horen’ aan de orde kwam.
Samen gingen we daar voor zitten.
Er kwamen jonge mensen aan het woord, die niet alleen vertelden
dat ze stemmen hoorden, maar er ook beelden bij zagen.
Direct reageerde Danny met: ‘’Dat heb ik ook”.
Ik
heb toen meteen de tv uitgezet om Danny de gelegenheid te
geven zijn eigen verhaal te vertellen.
Hij vertelde dat hij regelmatig de overleden moeder van
mijn toenmalige man zag. Zij keek hem dan boos aan.
Ik ben er op in gegaan en heb hem gezegd dat hij aan haar
kan vragen waarom ze zo boos kijkt.
Dit was het begin van een ontdekkingsreis die nog steeds
niet ten einde is.
Een
ontdekkingsreis omdat het zien en horen van stemmen en geesten
uit de onzichtbare wereld, zich niet alleen op één
niveau afspeelt, maar ook in de dagelijkse gang van zaken
invloed heeft.
Vooral de angst die hiermee gepaard gaat bij Danny, was
groot. Angst die vooral ’s avonds, wanneer de schemering
invalt, zich manifesteert.
Op een gegeven moment was hij zo bang, dat hij zelfs niet
alleen de trap op naar boven durfde te gaan.
Dat klopte ook. In dat huis waren entiteiten aanwezig.
Danny zag hen en ik voelde hen.
Op
een gegeven moment waren we in de badkamer bezig (Danny
was zo’n 10 jaar) en hij zei tegen me:
“Mam, ik zie daar een meisje zitten. Ze is heel verdrietig.”
Ik zei tegen hem: “Ga maar naar haar toe en vraag
maar wat ze nodig heeft.” “Dat heb ik al gedaan,
mam. “
Ik
was toen nog niet zover dat ik zelf met haar kon communiceren.
Ik had een afspraak gemaakt met Henri de Vidal de St. Germain,
die toen alleen kinderen (geen volwassenen) begeleidde.
In deze sessie vertelde Danny dat dit meisje geboren was
in ons huis en naar haar moeder op zoek was.
Danny zag hoe het meisje met het koord verbonden was. Het
meisje kon naar het licht worden gebracht, zodat ze misschien
nog een kans had om weer terug op aarde te komen bij haar
moeder.
De
angst vierde hoogtij. Danny’s leven werd toen beheerst
door angst. Ik heb er alles aan gedaan om Danny daar mee
om te laten gaan.
Op een gegeven moment dacht ik: “Stel je voor dat
ik iets over het hoofd zie.” Ik ben toen naar school
gegaan en heb zijn juffrouw verteld dat Danny dingen zag
en hoorde die andere mensen niet konden zien en horen.
Maar zag ik misschien toch nog dingen over het hoofd? Zou
hij ook autistisch kunnen zijn?
De juffrouw deed wat geïrriteerd en ik dacht: “Verkeerde
zet van mij.”
Maar wat schetst mijn verbazing een week of zes later komt
Danny uit school en zegt tegen mij: “Mam, de juf heeft
Guido en mij bij elkaar gezet om te praten.” Ik reageerde
verbaasd: “Waarom dan?”
“Nou, Guido ziet ook geesten en zijn vader ook. En
mam, wat vind je ervan? Nou, ben ik tenminste niet meer
de enige op school die dat heeft.”
Naast
de enorme angst, die Danny kende, voelde hij zich ook een
periode bijzonder. Hij kon dingen zien en horen die anderen
niet konden zien en horen. Hij ging erover opscheppen. Op
school vertelde hij dat hij naar de geestendokter ging.
Daarna kwam er een groepje kinderen aan de deur en mij vroegen:
“Danny zegt dat hij geesten en engelen kan zien, is
dat waar?” Ik heb toen gevraagd “Wat vinden
jullie zelf?”
“Nee
dat kon niet.” Antwoorden de kinderen.
“En waarom kan dat dan niet?”
“Wij zien het niet!”
“En als jullie het niet zien, bestaat het dan niet?”
Dat was een invalshoek, waar ze nog niet aan hadden gedacht.
Ik heb gezegd: “Jullie mogen denken en geloven wat
jullie willen, maar dat mogen Danny en ik ook. “
Ja,
daar waren ze het helemaal mee eens. En tevreden gingen
ze naar huis.
Ook
het uitproberen van zijn ‘gave’ was hem niet
vreemd. Op een gegeven moment moest hij naar de schooldokter.
En op weg daar naar toe vertelde hij mij dat hij op school
een toets had gehad.
“En weet je mam, ik wist alle antwoorden. Want gisteren
hebben we de vragen op school gekregen en toen heb ik vannacht
gevraagd wat de antwoorden zijn. Ik kwam toen ook een paar
geesten tegen die ze niet wilden geven.
Ik had een vraag vergeten te stellen, dus daar had ik het
antwoord niet van en dat antwoord was dus fout.”
Ik heb hem gezegd: “ Danny daar heb jij je talent
niet voor gekregen. Dat is de bedoeling niet.”
“Oh mam, zijn de geesten nu boos op mij?”
“Natuurlijk niet, lieverd, je wist het toch niet?“
In
groep 7 werd hij gevraagd om mee te doen aan een tv-programma
van de VPRO, ‘Binnenste Buiten’. Daar heeft
Danny onder meer verteld hoe hij engelen en aura’s
ziet, wat er gebeurde toen hij alleen nog een ziel was en
waarom hij zijn huidige vader (die niet zijn biologische
vader is) als vader heeft.
Als ik er achteraf naar kijk, dan is het een afsluiting
van een intense periode.
Danny
nam bewust het besluit om niet meer over zijn gave te praten
en het ook helemaal af te sluiten toen hij naar de middelbare
school ging.
In het begin was het zelfs zo erg dat ik in zijn nabijheid
er niet over mocht praten. Want inmiddels had ik zelf een
opleiding gevolgd als transpersoonlijk counselor, zodat
ik Danny beter zou kunnen begeleiden.
Twee jaar lang wilde Danny er dus niets van weten.
Inmiddels
woonden we met zijn tweeën en de vakantie stond voor
de deur. Ik had al eerder op de site van Jaco Elken gekeken
en mensen gesproken die een consult bij hem hadden gehad.
Nu zag ik dat, in het Spiritueel Centrum La Vie Tara, Jaco
in de zomer de cursus mediumschap ging geven.
Toen ik belde naar Joke (de eigenaresse), vertelde ze mij
dat het jaar daarvoor ook een jongen van 15 jaar mee had
gedaan.
Je hoeft de cursus niet te volgen. Dus ik zei tegen Danny
als je het niet wilt, doe je het niet, maar ik wil de cursus
wel volgen.
De
meeste gasten die er die week waren, kwamen alleen. Er was
ook een echtpaar: Jaco met zijn gezin (2 zoons) en ik was
er met mijn zoon.
Het contact tussen de drie kinderen was zo gelegd.
Danny deed ook mee aan de cursus, samen met Roy, de jongste
zoon van Jaco.
Jaco
begon met een meditatie. Danny zag daar eerst zijn engel.
Die engel veranderde in een figuur met een zwarte cape.
In zijn gezicht zag hij er vreselijk uit.
Danny was helemaal overstuur. Hij ging zelfs, terwijl we
in de groep zaten, op mijn schoot zitten. Niets voor een
puber.
Ik ging met Danny en Roy hieraan werken. Danny had bijna
geen moed om de demon aan te kijken. Met heel veel overtuiging
bracht ik hem er naar toe. Ik kreeg zelf verschrikkelijke
pijn in mijn rug en het voelde alsof een leger demonen de
energie van Danny wegzogen.
Met alle liefde en kracht die in mij was heb ik de demon
gevraagd naar de lichtpoort te gaan. Een foutje van mij,
want een demon wil niet naar de lichtpoort. Het licht zou
hem vernietigen. Maar ik kreeg de ingeving om hem naar de
vuurpoort te sturen. Dus brachten we hem naar de vuurpoort.
(Dat is niet de traditionele hel, maar de fase voor de lichtpoort).
De demon was zo boos, dat hij zijn middelvinger opstak,
voordat hij door twee goddelijke wachters meegenomen werd
door de vuurpoort.
Ik
vroeg de demon de energie terug te geven die hij van Danny
had afgenomen, waarna de energie gezuiverd werd in een zilveren
schaal.
Danny bracht deze schone energie in zijn lichaam, waardoor
hij enorm begon te schokken.
Dat schokken bleef aanhouden en Jaco zag dat een engel hem
in het licht zette en daardoor zijn trilling verhoogde.
Ik vroeg Roy te helpen om licht naar hem te sturen.
Het was prachtig om die pure Liefde te zien. Roy was het
Licht en de Liefde.
Ik mocht even zien hoe het leven zal zijn als de trilling
op aarde verhoogd is, vol Licht en Liefde.
Danny was helemaal van de kaart. Helemaal uit zijn evenwicht.
Hij had moeite met lopen en hij durfde niet alleen te zijn.
Ik heb hem met heel veel zorg en liefde in bed gestopt en
heb ervoor gezorgd dat hij niet alleen was.
Als ik er aan denk wat er had kunnen gebeuren, als hij de
demon niet kwijtgeraakt zou zijn!
Ik kan me heel goed voorstellen dat hij zich voor een trein
gegooid zou hebben of andere destructieve dingen gedaan
zou hebben.
Maar ik weet ook dat ieder zijn weg heeft te gaan en dat
wij daarom bij Jaco in Frankrijk terecht zijn gekomen.
*
met demonen bedoel ik niet alleen de entiteit, maar ook
(en vooral) de angst.
Alphen
aan den Rijn, 13 oktober 2007
Meinie Blankestijn
